Η αρχαία Περραιβία, στα αρχαία χρόνια, περιλάμβανε ολόκληρη την επαρχία της Ελασσόνας.
Συνόρευε στα βόρεια με τη Μακεδονία (Ελιμιώτιδα -σημερινός ν. Κοζάνης- και Πιερία) και στα νότια με την Εστιαιώτιδα -σημερινός ν. Τρικάλων- και την Πελασγιώτιδα -σημερινός ν. Λάρισας- της Θεσσαλίας. Οι ορεινοί όγκοι του Ολύμπου, του Τιτάρου και των Καμβουνίων αποτελούσαν τα σύνορα της Περραιβίας προς το βορρά, ανατολικά και δυτικά με τη Μακεδονία. Ο Πηνειός, καθώς διέρχεται στα νότια, διέγραφε τα σύνορα της Περραιβίας μεταξύ της Εστιαιώτιδας και της Πελασγιώτιδας.
Εντοπίστηκαν έντεκα πόλεις που αποτελούσαν μια ξεχωριστή πολιτική ενότητα και συνέθεταν την Περραιβία:
Γόννος, Ερεικίνιον, Μάλλοια, Μονδαία, Μύλαι, Ολοοσών, Φάλαννα, Χυρετίαι και οι πόλεις της Περραιβικής Τριπολίτιδας: Άζωρος, Δολίχη και Πύθιο.
Τέσσερις οικισμοί που εντοπίσθηκαν στο χώρο της Περραιβίας και είναι αδύνατον να αποδειχθεί ότι ανήκαν σε αυτόνομες πόλεις ήταν οι: Κόνδυλους, Γοννοκόνδυλους, Ασκυριεύς και Λειμώνη-Ηλώνη.
Στην Ιλιάδα του Ομήρου απαντάται και η Όρθη, η οποία σύμφωνα με τον Στράβωνα (περ. 63 π.Χ. – 24 μ.Χ.) αποτελούσε την ακρόπολη της περραιβικής Φάλαννας (Θ, V.19).
Τέλος, οι αναφορές στη θεσσαλική Δωδώνη ενισχύουν την άποψη για την ύπαρξή της στον περραιβικό χώρο με κάποια μορφή σε κάποια χρονική περίοδο.
Πηγές:
Ιστορικά Ελασσόνας 